DIALux

Tabii bu veritabanına girmek ancak ve ancak üretici firmanın üye olmasına bağlı. Üyelik senelik olarak ödenen bir ücrete sahip de olsa, özellikle tüm dünyada kullanılan bu sistemin bir parçası olmak çok önemli. Daha önce üye olan iki türk markası, EAE Aydınlatma ve 2D Collection‘dan sonra Arlight firmasının da bu adımı atmış olması sevindirici.

1 Ocak 2012 itibariyle üyeler arasına katılan Arlight firmasını kutluyoruz.

DIALux’u daha detaylı incelemek ve indirmek için www.dial.de adresini kullanabilirsiniz.

PLD’de çoğu kişinin eğitim almış uzman ve bir üniversite mezunu olduğunu tahmin ediyorum ki bunun da ön koşulu bazı yeteneklere sahip olmaktır. Hepimiz okur  yazarız, matematikte temel bir bilgimiz var, konuşabiliyoruz ve iletişim kurabiliyoruz. Mesleğimizi belli normlar ve kurallar çerçevesinde nasıl icra edeceğimizi örğendik. Bilmemiz gereken her şeyin asgarisini öğrendik. Eeee, sonra? Eğitiminizi pek öyle övmeyin. Belki de size verilenler çok yüzeyseldi. Özellikle medyada yer alan makalelerden kendinizi koruyun. Bunların çoğu reklam propagandasından başka bir şey değil ve sizleri beyin yıkamanın kurbanı yapıyor. Dikkat etmezsek yakında kendi karar verme yeteneğimize olan inancımızı kaybedebiliriz. Kural ve normlar veya şu sıralar moda olan yeni terimler, planlama terimleri gibi yardımcı olarak araçlara odaklanıyoruz. Bunların hepsi saçma ve ne düşünülmüş ne de temeli olan yöntemleri açıklıyorlar. Yine de gözde aydınlatma tasarımcılarının bu tarzda mesleklerini icra etmeleri maalesef çok yaygın.

Aydınlatma tasarımı ilk etapta bir sanat. Pratikte, geliştirme; tasarımda teknoloji ve bilimi kullanırız. Ancak sanatın, öncelikle sonuç olarak görmek istediğinizi vermesi beklenir. Bu makalede hayatım boyunca yaşadığım ya da aklıma gelen bazı deneyim ve düşünceleri anlatacağım. Bunu yaparken sanat olarak aydınlatma tasarımına yönelik fikrimi ve ışık sanatının gelişimine, görmek isteneni yaratmaya yönelik düşüncelerimi açıklayacağım. Öncelikle cevaplanması gereken soru “Sanat nedir?” sorusudur. Cevabı: “Bilgi veya yetenek gerektiren bir faaliyet… Güzel şeyler yaratırken sanat yetisini kullanmak ve hayal etme gücü”. Sanat insana yönelik bir kültür ürünüdür, yaratıcı bir sürecin sonucudur. Bir nevi “sanat eseridir”. Bana göre bir sanat eseri orjinal bir konsept veya fikir, güzelliğin cisim bulmuş hali, bir eserin yaratılması esnasında temelinde yaratıcılık yatan mükemmel bir çalışmanın sergilenmesidir. Sanat, hayatımızın tüm görevlerinde entellektüel bir performansın temelidir. Peki tasarım nedir? Yine Webster’den bir alıntı yapacak olursak: Akılda bir şey düşünmek ve planlamak, bir şeyi tasarlamak ve bir şey için plan çizmek, belli bir plan veya hedef için bir şey düşünmektir.” Tüm bu tanımlar, tasarımın insanın aklında geliştirilmiş olan bir plan olduğunu, bu planın sonunda uygulamaya alınıp gerçekleştirildiğini varsayar. Tasarım bir kopya değildir. Bilinçli olarak düşünen insan kopyalar tasarlamaz.

Aydınlatma tasarımı nedir? (Webster’da açıklaması yok). Benim aydınlatma tasarımı ile ilgili tanımım şöyle: Işığın sanatsal olarak uygulanması yaratıcı bir süreçte ortaya çıkan ve plan olarak kağıt üzerine aktarılarak belli işlevleri veya belli bir amaca ulaşmak için geliştirilmiş temel, orijinal bir fikirdir. Aydınlatmanın sanatı nedir? Ve yine kendi tanımım şöyle: Aydınlatmanın sanatı, düşünülenin, zekânın, duygu ve ilhamın bir araya gelmesidir. Tüm bunlar aydınlatma tasarımcısının çalışmasının bileşenleridir. Daha büyümeleri ve güçlü kalmaları için sürekli “beslenmeleri” gerekir. Kafamızdaki vizyonu geliştirmek için güç ve enerji olmaksızın ilham alamayız, görmek istediğimizi gerçekleştiremeyiz.

Bir sanat eseri yaratmak için açık olmak gerekir. Flesch Rudolph: “Yaratıcı düşünce, işleri eskiden beri yapıldığı gibi yapmanın özel bir şey olmadığının anlaşılmasıdır”. Gördünüz mü? Yaratıcı olmak  çok kolay. Yapmanız gereken tek şey, daha önce görmüş olduğunuz bir şeyi çalışmalarınıza dahil etmemek. Ancak yeni tasarımınız ne zaman bir sanat eseri olur? Sanat eseri olabilecek bir konsepti nasıl geliştirebiliriz? Farklı olmak sanat eseri yaratabiliyor olmak demek değildir. Işık bir şiir gibi ruhunuzu okşuyor veya bir müziğin odayı doldurduğu gibi ruhunuzu dolduruyor ise, o zaman bir sanat eseri yaratmışsınız demektir. Sanatsal bir çözüm arayışı içindeyken elime kalemi aldığımda her yazılmamış kağıt, her yeni tasarım projesi ruhumu hareketlendirir ve merakıma ilham verir. Bu vizyonu, başkaları eseri gördüğünde gereken duygusal tepkileri ortaya çıkartacak bir şeye dönüştürmeliyim. Her yeni projeye baştan başlamamın ve sonuç olarak neyi görmek istediğinizi düşünmemin ve geçmiş bilgilerimi sizlere aktarmamın neden önemli olduğunu anlatsam, bunu daha iyi anlayacaksınız. Ben biraz geçmişte oyalanırken sabırlı olmanızı rica ediyorum.

Küçük bir oğlan çocuğu iken sanatçı olacağımı biliyordum. Çok iyi resim yapabiliyordum ve daha fazla öğrenmek için sanat yüksek okuluna gitmek istiyordum. New York’un Brooklyn Bölgesi’ndeki PS 238 okulundaki akıllı sanat hocam Bayan Grayson, böylesine bir eğitim sürecinin beni çok kısıtlayacağı kanısındaydı. Bunun yerine tamamen akademik bir eğitim ile sanat alanında ihtisas olanağı sunan özel bir okula (Orta okul I) gitmemi tavsiye etti. İyi ki de öyle olmuş! Bir genç olarak benim için bu çok büyük bir adımdı. Yepyeni ufuk açtı. Sanat öğretmenim, zamanın efsanevi sanatçısı ve hocası Leon Freund’du. Kendisi Franklin Delano Roosevelt’in “Works Porgress Administration” hareketinin yönetici üyelerindendi. Söz konusu hareket büyük depresyon döneminde Amerika’da sanatı tekrar hayata döndürmeden sorumluydu.

Leon beni ve çizimlerimi seviyordu ve bu şekilde efsanevi sanat hareketinin bir üyesi oldum. Benim görevim günlük sanat dersinin hazırlıklarını yapmaktı. Leon sınıfa ödevini verir ve öğrenciler çalışmaya başlamadan önce şöyle derdi: “Önünüzde bir kağıt var. Sanat eseri için bir potansiyel. Bakalım siz bundan neler çıkaracaksınız”. Bu yalın cümleyi hiç unutmadım: “Bakalım siz bundan neler çıkaracaksınız.” Her proje benim o düz yaprağım oldu. Elimdeki projeden neler çıkaracaktım. Sonradan şunu diyebiliyorum: O zamandan beri görmeyi öğrendim. “Learning to See: A Matter of Light” adlı kitabımdan “Görmeyi öğrenmek” konusu hakkında daha fazla bilgi edinebilirsiniz.

Aynı zamanda tiyatro ile ilgileniyordum. Aynı okulda tiyatro ve drama dersleri veren ve bizi çeşitli Broadway gösterilerine götüren Gustav Blum ile tanıştım. Gösteriler benim o dönemki genç hayal gücüm için gerçek bir facia idi. Korkunç derecede yetenekli tasarımcılar ve gösteri sanatçılarından ilham alarak ve olağanüstü öğretmenlerimin desteği ile geleceğimi açıkça gördüm. Tiyatroda çalışacaktım.

Mimari ve mühendislik dallarının aksine, tiyatroda kurallar, talimatlar ve normlar yoktu. Ne yaparsanız yapın büyük bir gösteri için yapılırdı. Sanki sınırlar yoktu. Biraz çaba ve çok büyük bir porsiyon hayal gücü yetiyordu. Yaratıcılıkla tiyatronun sahne görüntülerinde çalışma ayrıcalığı ve bu şekilde edinilen deneyimler, bir üst eğitim aşamasına geçene kadar hayatımı şekillendirdi. 16 yaşımda “Serbest Sanat” dalına kaydoldum. Ana dal olarak tiyatro bilimleri ve yan dal olarak felsefe aldım. Mükemmel bir öğrenci olmama rağmen okul gösterilerinde yer alan öğrencilerin performansları ve beklentileri tamamen korkuttu. Herhangi bir görevi üstlenmek veya en küçük rolde oynamaya korkuyordum. Kendi başıma çalışabileceğim sanat atölyelerine çekildim. Pratik stüdyo çalışmalarına müracaat etmemiş olmama rağmen Leon Freund’un sanat atölyesindeki üyeliğim nedeniyle bu alanda çalışmama müsaade ettiler. Orada gayet delişmen ve ilham kaynağı bir öğrenci olan Paul von Ringelheim ile tanıştım. Yakın arkadaş ve birbirimize ilham kaynağı olduk. Mezuniyetinden sonra Paul, Pablo Picasso’nun asistanı oldu.

Felaket. Ben tiyatroya aşık olmuştum. En sonunda bütün cesaretimi topladım ve yakın bir tarihte gösterime girecek olan bir gösterinin hazırlık toplantısına katıldım. Büyülenmiş bir şekilde toplantıda oturuyordum. Gösterinin farklı unsurlarında çalışacak gönüllüler aramaya başladılar. Bir sonraki gösterime kadar görevsiz kalmak istemiyorsam, elimi kaldırıp gönüllü olarak bir görev almak için harekete geçmen gerektiğini anladım. “Işıklandırmayı kim yapacak” sorusuna “ben” diye cevap verdim. Yeni hayatımın başlangıcı bu andı. Tiyatro sanatçısı olacaktım.
Genç yaşımdan beri sanat kelimesinin, aydınlatma tasarımını tarif ettiğini biliyorum. Sanat!

Neden aydınlatma tasarımı bir sanat olmalı?
Bu neden önemli. Çünkü neye varmak istiyorsak onu gösterecek. Bir sahneyi veya mekânı nasıl görmek istiyorsak o şekilde yaratma yeteneği. Çok geç olmadan işverenlerimiz için ve sanatsal ışık çözümleri tasarlamak için yasaların şartlarını ve tüm yeni yasaların bize aydınlatma tasarımını sanat olarak icra  etmemize olanak sağladığını bilmek zorundayız. Halen geliştirilmekte olan ve bize tanıtılan tavsiyeler ve normlar kısıtlamanın çok ötesine geçiyor. Neredeyse tasarımsal içeriği boğuyor. Akkor ampul ile ilgili girişimleri düşünmeniz yeterli. Sanata karşı olan, tüm bu saldırıları başlatıyor? PLDA veya IALD’mı? Hayır! Bunları başlatanlar siyasetçiler – evet! 1875 tarihi doğumlu İngiliz yayıncı Ernest Benn şöyle diyor: “Siyaset bela arama ve sonra belanın mevcut olup olmadığını tespit etme, sonra yanlış tanı koyma ve buna karşılık tamamen yanlış bir çözüm sunma sanatıdır”. Bana sorarsanız, ışık dünyası şu sıralar böyle görünüyor. Ancak bu dünyayı değiştirebilirsiniz. Hatta bir aydınlatma tasarımcısı ve sanatçı olarak bunu yapmakla yükümlüsünüz. Bugüne kadar ne kurallar ne de normlar, beni kötü çalışmalar sunmaya itebildi!

Aydınlatmanın sanatı ilhamla başlar! İlham ise açıklık, şüphe ve merak ile doğar. Sanatçı, müzisyen, artist, yazar, filozof, bilim adamlarına yönelik ilgiye ve bunların çalışmalarını kabul etmeye dayanır. Kişisel olarak bu süreci New York Kenti’nin cafe ve restoranlarında, düzenli olarak sanatçı ve artistleri görerek tatma şansına sahip oldum. Birkaç heyecanlı konuşmalarda bulundum. Ben zamanında – ve halen – bu tür sohbetlerden ve bana yolumda eşlik eden çeşitli mentorlarımdan ilham aldım. Bunun dışında, çalışmalarını destekleme fırsatı verilen örneğin Martin Puryer, Dan George, James Turrell ve Roy Lichtenstein gibi tanınmış sanatçılarla yaptığım çalışmalardan ilham aldım. Tüm bu deneyimlere müteşekkirim. İlhamın hiçbir zaman kendi çalışmalarımın bir sonucu olmadığını öğrendim. G.K. Chesterton’un dediği gibi: “Elinizdeki tek alet bir çekiç ise her problemi bir çivi olarak görmelisiniz”.

Sanatsal yaratıcılığımız, kendi planlama ofisimizin kazandığı bir gelire bağlı olmamalıdır. Bununla ilgili olarak özel bir örneği paylaşmak istiyorum: Her ne kadar eşim çok mutlu olmasa da, yemek yaptığımda her zaman özel bir şey yaratmak istiyorum. İster eşim, ister arkadaşlarım veya kendim için olsun, daha önce hiç masaya konulmamış bir şey yapmak istiyorum. Böylece yaratıcılığımı sürekli ayakta tutuyorum. Tüm bu başarılı akşam yemeklerindeki en büyük dezavantaj, eşimin aynı yemeği bir kere daha yapmamı  istemesi. Ama bu çok sık olmuyor!

Her sanatçının kendine özgü bir yaratıcı tasarım süreci var. Sanatçının çalışması ile ilgili bir tür düzeni de olması gerekiyor, aksi takdirde yaratılan özel bir şey olmuyor. Sanat yaratmak için çok çalışmak, hatta çok çok çalışmak gerekiyor. Çalışmak ise disiplin ve düzen gerektiriyor. Sanat olarak aydınlatma tasarımı bu alanda bir istisna değil. Unutulmamalı ki, aydınlatma tasarımı iş birliğine dayalı bir sanat. Aydınlatılacak bir şey olmalı. İş birliği disiplinler ötesine geçen bir bilgi gerektiriyor. Aynı yaratıcılık dalga boyunda olan ekip üyeleri ile iletişim gerektiriyor. Sanat olarak aydınlatma tasarımı çok özel ve sadece güncel projeler ile güncel kalmıyor, günlük beyinsel aktiviteler ile güncelleniyor ki böylece kendi yeteneklerimiz ve ilham alan düşünme tarzımızın  hassas ayarını yapıyor.
Ben bedenim ve ruhumda çalışıyorum. Yaratıcı bakış açısı için çok önemli olan konser, tiyatro gösterileri ve sanat eserleri sergilerine katılıyorum. Aynı zamanda egzersiz de yapıyorum. Bu sportif egzersiz değil, bunun dışında, ruhsal yeteneklerimi geliştiriyorum. Tanımadığım bir mekâna girdiğimde, mekândaki bir ögenin yerini değiştirerek, özellikle ışık ile alâkası olmadan görüntüyü nasıl iyileştirebileceğime bakıyorum.

Bir başka egzersiz ise, bulunduğum mekânda ne kadar ışık olduğunu tahmin etmek oluyor. Farkettiniz mi “Tahmin etmek” dedim  ve “ölçmek” demedim. Hiçbir zaman önce ölçülmemeli. Bundan hiçbir şey öğrenemezsiniz. Tahmin ettiğimi not ediyorum. Sonra mekândaki, ışık kaynaklarını kontrol ediyorum. Pencerelerin ve varsa çatı pencerelerinin büyüklüğüne bakıyorum. Sonra günün saatini kontrol ediyorum ve kafamdan, bulunduğum yer için tüm ışık kaynaklarının ne kadar ışık ürettiğini hesaplıyorum. Bazen hile yapıyorum. Bir kalem ve kağıt ile hesap yapıyorum. Lux ölçerim yanımda değil ise yansıma enerjisini ölçüyorum ve ne kadar iyi olduğuma bakıyorum. En sonunda sonuca varmak için ne kadar daha eklemem gerektiğini tespit ediyorum. Her şeyi not alıyorum. Ne yaptım? Görmeyi ve değerlendirmeyi örğendim. Işığı okuyabiliyor ve yazabiliyorum!

Bu müziği yazmak gibi bir bale ustasının yeni koreografi yaparken aldığı notlar gibi… Işığı yazabilirsiniz. Bu tür günlük bir eğitim rutini, tiyatro dünyasında “sense memory” (emosyonal hafıza) olarak adlandırılan mekân ortamı. İşte bu duygusal hafıza, ışığın mekân içindeki duygu etkisinin bilgi kaynağına dönüşüyor. Bunu baz alarak tasarlanan ışığın, aydınlatılan mekâna uygun duyguları nasıl yaratacağı önceden söylenebiliyor. Bu tür egzersizlerle projelerim için en doğru ışık kaynağını, ışık dağılımı ve lamba yerleşimini tayin edebiliyorum. Bunlar aydınlatma tasarımını sanata çeviren ve ışığın, aydınlatılmış mekânların ruhunun ayrılmaz bir parçasını oluşturan temel araçlar. Hem iç hem de dış alanlar için geçerli.

Kimler için çalışıyorum?
Her projenin arkasında bir işveren ve temsilcilerinin olduğunu biliyorum. Benim için onların beklentilerini karşılamak son derece önemli. Aynı zamanda, proje ile görsel olarak temas kuracaklar için tasarım yapıyorum. Her proje, bir kent veya bölge içindeki ve hatta binanın inşa edileceği eyalet içindeki yerin bir alt sistemi. Herkesi memnun etme gibi ek yük beni tutku ve ilham ile orjinal bir eser yaratmaya teşvik ediyor. İnsanın, görme sisteminin karmaşıklığını teorik olarak rakamlarla ifade edebilsek de insan algısını numerik olarak açıklamak çok zor. İnsan duygularını en derinden tatmin edecek görsel bir çözüm arayışında sayılara bağlı bir yöntem kullanmak doğru olmayabilir. Bu nedenle metodolojinin, düşüncelerin ve tüm potansiyel çözümlerin kontrolü ile ilgili olarak işveren, tasarım ekibi ve diğer birçok unsuru kapsayan interaktif bir bileşeni içermesi gerekmektedir. New York Limanı’ndaki Özgürlük Heykeli’nin varlığını bir düşünün. Tüm dünyadaki farklı kültürlerden gelen insan kitleleri için aydınlatma tasarımcıları olarak kendimizi sorumlu hissettik. Kişisel algılara hitap etmek için, projenin başında büyüklüğüne bakılmaksızın işverenin ekibi ile inşaat alanının çevresinde ve benzer projelere bir tur yapıyorum. Bu ziyaretlerle bina veya bir yer için ışık tasarlayacaksak, hangi hedeflere ulaşmamız gerektiğini görebiliriz. Tüm katılımcılar bu geziden bir şeyler öğreniyor. Işığın, inşa edilmekte olan projedeki rolünü daha iyi anlamamızı sağlıyor. Programın tamamı sadece kelime ve çizimlerden oluşmuyor. Ayrıca bir dizi görsel sonuçlar da sunuluyor. Tasarımcılar, turlar ve görülenler konusunda bilgi alışverişi ile projenin ne kadar zorlu olabileceğini anlıyorlar. Hangi çözümlerin olabileceğini ve projenin başarı ile gerçekleştirilmesinde hangi kural veya normların engel teşkil edebileceğini anlıyorlar.

Profesyonel aydınlatma tasarımcısı kim?
Belli bir sayıda proje tasarlayanlar kendilerini aydınlatma tasarımcısı olarak adlandırabilirler. Ancak bu kişiler otomatik olarak “profesyonel” midir? Kesinlikle amatör değildirler. Uzmandırlar. Ancak ne zaman bir profesyonel aydınlatma tasarımcısı olunur? Benim kanaatimce mesleğe kabul görmüş bir katkıda bulunanlar profesyonel aydınlatma tasarımcıları olarak adlandırılabilirler. Bu takdirin meslektaşlarından gelmesi gerekir. Ünvanı kendiniz koymamış olmalısınız. Yetmişli yıllarda, ABD’deki ilk ASHRAE / IES enerji kuralı için yeni binalarda ışığın enerji tasarruflu kullanımına yönelik bir matematiksel formül yazdım. “Aydınlatma Sanatçısı” olarak ışıkla ilgili kuralların gelişmesine katkı bulunmam gerektiği konusunda kendimi sorumlu hissettim. İyi ışık çözümlerinin korunması ile ilgili katkım olmalıydı. Muhtemelen bildiğiniz gibi, aynı nedenlerden dolayı yıllarca IIESNA ve IALD derneklerinde profesyonel olabilmek ve aydınlatma tasarımını sanat olarak geliştirmek için görev aldım.

Ne zaman aydınlatma sanatçısı olunur?
Bana göre sanatçılar, çalışmaları kendi faaliyet alanlarının dışında kabul görmüş yaratıcı insanlardır. Hedef aydınlatma tasarımının sanatını sürekli geliştirmektir. Bu mesleğin son 50 yılda nasıl ilerlediğini görmek çok heyecan verici. Ellili yıllarda bir elin parmakları kadar sayıda aydınlatma tasarımcısı vardı. Daha heyecan verici konu ise, bu mesleği edinmeye karar veren ve giderek artan genç bay ve bayanların sayısı. Mentorum Stanley McCandless ile meslektaşlarım Richard Kelly ve Abe Feder’in, burada olup mesleğin nasıl geliştiğini ve günümüzde hangi şaşırtıcı ve yaratıcı çalışmaların çıkartıldığını görmelerini isterdim ki bunlar sayabildiğim bir kaçı. Mentorlarımın o tarihlerde bana söylediklerini şimdi ben de size söylüyorum. Hepinizi benim mesleki hayatımda gerçekleştirdiğimden daha fazla işler çıkarmaya davet ediyorum. Beni geçmenizi, aydınlatma tasarımcıları ve sanatçıları olarak yapılanları görebilmeyi ve bunun tadını çıkarmayı ümit ediyorum. Kısa bir süre önce New York’taki Lincoln Merkezi’nde “South Pacific” adlı müzikali dinleme fırsatı buldum. Mekânın hassas aydınlatma tasarımı, muhteşem sahne ışık tasarımcısı Don Holder tarafından yapıldı. Kişisel ve profesyonel olarak çalışmasını son derece beğendim. Böyle bir seviyede, mükemmel bir ışık sanatının uygulanabilmesinden çok mutluyum. Her zaman bu kalitede bir çalışma yaşanmıyor. Belki de aydınlatma tasarımının evrensel olarak bir sanat biçimi olarak kabul görmesi çok gerçekçi değil. Bizler bunun böyle olduğunu bilsek bile… Ancak tüm kalbimle bir kültürü ve sanatsal düşünmeyi kumanda edecek türde yasaların konulmamasını diliyorum. Aslında akkor ampul ile ilgili yasa son derece üzüntü veriyor. Pablo Picasso, James Turrell veya Roy Lichtenstein gibi sanatçılara, aşırı enerji ürettikleri için belli kumaşları veya malzemeleri kullanmamaları yönünde bir norm oluşturulabileceğini veya sanat eserlerinin sadece “kalıcı” malzemeden yapılmasının istenmesini düşünmek bile istemiyorum. Sanki bu tür kriterler gerçek sanatı yaratacakmış veya sanatın iyi olmasını sağlayacakmış gibi. Sir John Gielgud veya Jules Fischer’e, bir sahne görüntüsü için sadece metre kare başına 25 Watt kullanacaksınız dediğinizi hayal edebiliyor musunuz? Lütfen, şöyle bir düşünün!

Ben hayatımın gerçek olduğu kadar hayal edildiğini de düşünüyorum. Sizi, masalları ile bilinen en sevdiğim yazarın hikayelerinden alıntı birkaç düşünce ile başbaşa bırakmak istiyorum. Lewis Carrol’un büyüleyici kitabı “Alice Harikalar Diyarında Aynanın İçinden” bir alıntı yapıyorum: Alice “ Olmayacak şeylere inanmak mümkün değil… O zaman yeterli egzersiz yapmadın” diyor. Kraliçe, “Ben senin yaşındayken her gün yarım saat egzersiz yaptım. Bazen kahvaltıdan önce altı tane olmayacak şeye inandım’’ diyor.

Mimari aydınlatma tasarımı firması LDC (Lighting Design Collective S.L) Finlandiya Helsinki’de kalıcı ve kentsel bir ışık sanat eseri gerçekleştirmek için planladığı projeyle ödüle layık görüldü. Bu proje, Helsinki World Design Capital 2012‘ın resmi projesi olarak belirleniyor.

Bu proje -sanat eseri de diyebiliriz-, kullanılmayan dev bir yağ silosunun ışık yardımıyla nasıl bir medeniyet alanına dönüştüğünün göstergesi. 35 m çapında, 16 metre boyundaki silonun içerisi koyu kırmızı olarak tasarlanıyor ve ışık oyunlarını gerçekleştirebilmek için bir çok delik açılıyor. Silonun gündüz görünümü ve etrafa saçtığı ışık dalgaları, güneşin deniz üzerindeki hareketlerinden ilham alınarak yapılıyor. Siloya açılan deliklerden gündüz dışarı sızan ışığın, ‘gün ışığının denize yansıması’ olarak gözükmesi planlanıyor.

Silonun gece görünümü, bir kuş sürüsünün uçuşundan ilham alınarak tasarlanıyor. Gece olduğunda siloya yerleştirilmiş 1280 beyaz LED, silonun üzerinde titreyip sallanarak, bu görüntünün oluşmasını sağlıyor.

LDC yöneticisi Tapio Rosenius bu projeye bağlı olarak; ‘Işığın karmaşık hareketleri ve denizin kenarındaki muhteşem konumu, bu projeyi hem ziyaretçiler hem de Helsinki’de yaşayanlar için mükemmel bir deneyime dönüştürecek.’ diyor.

Zumtobel & Kroma işbirliğiyle düzenlenen The Cube ve Yeni Trendler etkinliği, mimari aydınlatma konusunda yeni trendleri konuşmak amacıyla 18 Kasım 2011 Cuma günü Yapı Endüstri Merkezi’nde gerçekleşti.

Etkinlikte; aydınlatma konusunda dünyada önemli bir yere sahip olan Avusturya merkezli Zumtobel Lighting GmbH yetkilileri, Kroma Mühendislik & Aydınlatma firmasının çözüm ortakları, Türkiye’de devam eden birçok önemli projenin mimarı, tasarımcı ve yatırımcıları bir araya geldi.

Yalın ve beyaz hatları ile dikkat çeken 18 m² Cube içerisinde mağaza ve ofis uygulamalarına yönelik en son teknolojiyi içeren aydınlatma çözümleri tanıtıldı. Ankara, Bursa ve İzmir gibi illerden gelen katılımcılar etkinlik kapsamında, mimari ve ışık ilişkisi değerlendirilerek yeni trendler hakkında konuştu.

550 katılımcı ile yoğun bir ilgi gören etkinlik, Philips Aydınlatma Türkiye Genel Müdürü Ülkem Kırımlı’nın açılış konuşmasıyla başladı. Kırımlı konuşmasında; aydınlatma tasarımına ilişkin bu konferans dizisine sağladıkları katkıdan ötürü duyduğu memnuniyeti dile getirerek, sunumlar ile etkinliğe katkıda bulunan tasarımcılara teşekkür etti. Kırımlı’nın ardından söz alan PLD Türkiye Editörü Emre Güneş, ‘Mimaride Işık’ konferans dizisine sağladıkları katkıdan ötürü Philips ve YEM’e  teşekkür etti.

Açılış konuşmalarının ardından, Licht Kunst Licht AG’in aydınlatma tasarımcısı Alexander Rotsch; Essen’de hayata geçirdikleri ThyssenKrupp Quarter projesini anlattı. Kurumsal Aydınlatma Tasarımı’ (Corporate Light Design) başlıklı sunumu boyunca Rotsch; işveren, tasarımcı, mimar arasındaki güçlü işbirliğinin aydınlatma tasarımının başarıya ulaşmasındaki önemine dikkat çekti.

Konferans; Arup Aydınlatma’dan Brain Stacy’nin, Formula 1′e ev sahipliği yapan YAS Island’ın odak noktasını oluşturan YAS Hotel projesini anlatmasıyla devam etti. Her iki tasarımcının da özellikle üzerinde durduğu nokta, gece görsel bir şölene dönen aydınlatma tasarımının, gündüz nasıl bir imge ile ortaya çıktığı oldu.

Toplantıya Ankara, İzmir, Konya gibi şehirlerden gelen 135 misafire ek olarak; sanayi bakanlığı, ATMK, üniversite, meslek odaları, basın ve sektörün temsilcileri de katıldı. Yemek sırasında AGİD başkanı Fahir Gök, derneğin geçmiş faaliyetlerinin ve geleceğe dönük projelerinin anlatıldığı bir sunum yaptı. Yapılan sunum sonrasında derneğe yeni üye olan üç firmaya, derneğe giriş beratları verildi. Böylelikle dernek üye sayısı 51′e ulaştı.

Aydınlatma sektörünün büyümesi ve gelişmesi yönünde büyük çaba harcayan, ulusal ve uluslararası projeleri hayata geçiren AGİD, başarılı bir organizasyona imza attı.

Traxon’un merkez ofisleri Hong Kong ve Almanya’nın Paderborn şehirlerinde bulunuyor. Traxon, New York’taki Worldwide Plaza ve Rio de Janeiro’da Sugar Loaf Dağı’nın tepesinde bulunan Christ the Redeemer (İsa Heykeli) dahil olmak üzere dünya çapındaki 4.000 üzerindeki uygulama ve projeyle tanınıyor. Traxon; Asya, Latin Amerika, Avrupa, Orta Doğu ve Kuzey Amerika’daki pazar payıyla da Osram’ın bölgesel varlığına katkıda bulunuyor.

Bu yeni teknolojinin doğru kullanılması ve uygulanması halinde sağladığı avantajları saymakla bitiremeyiz.

Özellikle LED’lerin enerji verimliliğine ve çevreye olan katkıları söylenmesi gereken en önemli özellikleri.

Ancak bu yeni teknoloji doğru uygulanılıyor mu?

Satıcılar konuyu ne kadar biliyor ve ne kadar hakimler?

İthalatçılar bu konuda ne kadar donanımlı ve bilinçli ithalat yapıyor?

Yerli üreticiler konuya ne kadar hakim ve elektronik alt yapıları bu konuda yeterli mi?

En önemlisi tüketiciler konu hakkında ne kadar bilgi sahibi?

İşte bu sorular sonunda geldiğimiz nokta maalesef çok iç açıcı değil.

Acilen önlem alınması ve bir takım tedbirlerin hayata geçirilmesi gerekiyor.

Aksi takdirde bilinçsiz ve kalitesiz malzeme ithalatı yanında kalitesiz yerli imalat yüzünden maalesef memleketimiz bir LED çöplüğü haline geliyor ve gelişecek , yükselecek bir piyasa daha emekleme safhasında ağır bir tahribata uğruyor.

Bu konuda tüm taraflara görev düşüyor.

A’dan Z’ye tüm taraflar üzerine düşeni yapmalı ve herkes en kısa sürede bu yeni teknoloji konusunda kendini yetiştirmeli ve gelişmeleri yakinen takip etmeli.

Aksi takdirde her geçen gün ciddi bir milli servet kaybı yaşanmaya devam edecektir.

Fahir Gök

AGİD, Yönetim Kurulu Başkanı İstanbul,

27 Eylül 2011

www.agid.org.tr

Editör notu:

Basın bülteni elime geçeli 1 saat oldu. Hemen yayınlamak istedim.

Çünkü yine biraz önce web sitesinde yayına aldığım dergimizin 37. sayısında yayınlanan şu yazımda yakın bir çıkış yapmıştım.

Bu çıkışa destek olarak gördüğüm bu basın bülteni okunmalı ve paylaşılmalı.

Yoksa yine en büyük zararı ülkemiz görecek.

Messe Frankfurt tarafından düzenlenen Light Middle East, Orta Doğu’daki aydınlatma enstitüsünün en önemli toplantı noktalarından biri. Etkinlik; sektörün profesyonellerine, aydınlatma sektöründe dünya genelindeki son gelişmeleri ve teknolojileri yakından görme şansı veriyor.

Orta Doğu bölgesinin mimari, kurumsal, perakende, sahne, iç ve dış mekan aydınlatma konularında önde gelen fuarı olan Light Middle East, sektör için benzersiz bir buluşma platformu. Katılımcı firmaların birbirleriyle bağlantı kurabildikleri, sektörün önemli müşterileri, uzmanları, önde gelen aydınlatma tasarımcıları ve hem kamu hem de özel projelerden sorumlu mimarlarıyla tanışma fırsatı buldukları bir etkinlik.

Light Middle East 2011 kapsamında düzenlenecek olan ‘Light Insight Arabia’ konferans programı, bölgedeki Arap projelerinde kullanılan akıllı aydınlatma tasarımlarına odaklanarak, sektör profesyonellerini bir araya getiriyor. Program süresince sürdürülebilir aydınlatma çözümleri ve enerji verimliliği tartışılacak.

www.messefrankfurt.com

www.lightme.net

Vestel Şirketler Grubu İcra Kurulu Başkanı Ömer Yüngül‘ün basın toplantısında belirttiği üzere Vestel’in hedefi LED aydınlatma teknolojisinde yüzde yüz yerli malı üretime ulaşmak ve ülkedeki LED bilincini artırmak. Bu hedefin ilk adımı olarak Vestel, 3 – 4 aylık bir süre içerisinde İTÜ’de Türkiye’nin ilk aydınlatma laboratuarını kurmayı planlıyor.

İlk etapta yurt dışında üretilecek armatürler, 2 yıl içerisinde Manisa’daki Vestel City’de kurulacak fabrikada üretime devam edecek. Vestel’in 3 buçuk yıllık sıraya girdiği paketleme makinesi geldiğinde, üretimin yüzde 70′i yerli malı olarak tamamlanması projenin planlanan hedefi.

Vestel Led Aydınlatma sistemleri işe, kendi 17 mağazasının aydınlatma sistemlerini değiştirerek başladı.Ürünler 20 Ağustos 2011 itibariyle satışa çıkacak. Vestel satışa sunacağı aydınlatma ürünleriyle, yüzde 80′e varan enerji tasarrufu ve 35-40 bin saatlik performans sağyalacak. Vestel LED aydınlatma sistemlerini çok yakın bir zamanda şehirler arası yollarda ve sokak lambalarında görmemiz mümkün.